hits

Bekymrings-melding til NAV!

 



Av: Bjarte ygard

Meldinga gjekk om lag slik: 
Eg forstr ikkje kvifor Bjarte ikkje kan vera i arbeid, nr han kan st slalom.

Meldinga vart framsett til NAV av ein kollega av meg, som gjerne vil vera anonym.

Kjre Anonym Bekymra Kollega. Tusen takk for at du bryr deg, det set eg veldig pris p. Men: Eg har nok aldri hatt slalomski under ftene. Om det er biletet fr ei vinterferiehelg i Hemsedal du tenkjer p, so var eg der utstyrt med telemarkski. For fyrste gong i vinter. Og historia gr slik:

Dei siste ra har eg vore sterkt plaga av drlege skuldrar, noko som gjorde til at eg i lpet av 11 mnader fekk operert dei begge. Den siste operasjonen no i slutten av oktober. Utan g for mykje i detaljar kan eg fortelja at der var mykje rusk i desse skuldrane, slik som utslitne kragebeinsledd (som d vart kappa bort), heilt og delvis avrivne sener (som vart sydde saman og montert p rett plass igjen), utsliten bicepssene (som berre vart kappa bort) og ein heil del meir.

Sidan du kjenner meg, gode Anonym Bekymra Kollega, veit du at eg er glad i g toppturar og renna i laussn med telemarkski, eg likar g p hjortejakt, og den store interessa og hobbyen er kajakkpadling, d med blgjesurfing med havkajakk og rockhopping som det heilt store. Dei siste ra har eg ikkje teke sjansen p laussnkyring (det vert alltids eit fall ein gong i mellom), ikkje har eg ftt jakta, og: eg har no tre r p rad, for Gloppen Padleklubb, arrangert eit surfesymposium for havkajakk i Hoddevikja ved Stadt, som eg ikkje har kunna vera med p. Heller ikkje har eg ftt pussa opp badet heime, gjort det eg skulle under min gode Landrover, mla hus (det mtte se ta seg av), eller gjort ein heil masse anna turvande arbeid. Imidlertid har eg vore p jobb so mykje eg har greidd, fr siste operasjonen var eg i 100% arbeid heilt til siste dagen fr.

Sidan ungane var sm, har vi kvart r vore nokre dagar i Hemsedal saman med syster og svoger, desse dagane har vore rein medisin for kropp og sjel. I r vart det ei helg, fr fredag til sundag. For min del var eg veldig i stuss p om eg denne gongen skulle investera i heiskort, men valde prva. To timar forsiktig renning p fredag resulterte i ei drleg natt mest utan smn, berre svinging med armane for stavisett var nok til at smertestillande tablettar vart ein avgjerande del av menyen. P laurdag etter lunch var eg igjen forsiktig i bakken, p sundag fungerte det litt betre, teknikken kom sakte attende etter totalt frver av trening, og det vart gjort nokre gode renn i velpreparerte lyper, slette som stovegolv.

Eg kan forsikra deg om, kjre Anonym Bekymra Kollega, at denne helga totalt sett gjorde godt for skrotten. Sjlv om eg flte meg rimeleg myrbanka, greidde eg gjennomfra treningane hj fysioterapeut dagen etter. For det er det dagane gr med til no. Behandling av flink fysioterapeut, og trening p Firda Fysikalsk Medisinske Senter. Tre gongar i veka, 2-3 timar kvar gong. Tida i mellom treng eg til restitusjon, og dette vil sikkert gle deg : no er eg so vidt byrja i jobb igjen! Halvannan dag i veka, med plan om roleg opptrapping. Det er lystbetont og kjekt vera p arbeid, og vi har spanande utfordringar framfor oss.

Kjre Anonym Bekymra Kollega: ikkje bekymra deg, dette gr vegen. Om du vil, kan du koma direkte til meg og sprja korleis det gr, du skal sleppa g omvegen via NAV. Du kan f hyra korleis eg opplever helsevesen og NAV, rehabilitering, og f gode rd vedrrande skulderplager.

Men eg er bekymra. Min gode sakshandsamar p NAV seier at dette er ganske alvorleg, du m kanskje tenkja litt p kva du legg ut.


Dette var bildet ygard la ut p Facebook fra Hemsedal.
 

Kjre NAV.

Det som er alvorleg er ikkje at eg informerar vener og kjende om at eg har hatt ein god dag p ski i Hemsedal. Det som er alvorleg er denne haldninga: 
Den som er sjukmeld, ufretrygda eller av ein annan grunn i ein lang eller kort periode ikkje kan gjera eit vanleg arbeid, m lyna si glede over aktivitetar han kan vera med p, og helst ikkje vera med p noko der han kan verta observert.
Det som er viktig, bde for dei som er 100% funksjonsfriske og dei som er som meg, og verre, er d verkeleg koma seg ut. Blant folk. P fjell, i skog, p sj, p kino eller kaf. Sosialisr og bruk skrotten. Det m ikkje vera slik at om du ikkje kan g p skulen fr du halda deg p rommet ditt, i alle fall inne!. Spark poden ut i sandkassa, slepp han bort til nabojenta, kom deg sjlv ut og rusle ein tur i sentrum. G p ein konsert om du kan, besk ein nabo, ro deg ein tur. Gjer det du kan for halda deg i aktivitet.

NAV veit dette er viktig, i staden for tvara mot etaten og folk sin reaksjon nr du er aktiv, m det skapast ei haldningsendring. Alle veit dette. Nr vi tenkjer etter.

- Ein ufrepensjonert som pyntar opp tunet sitt, byggjer leikehytte og garasje og putlar p so godt han kan, vert omtala som ein latstrokk som ikkje gidd vera i arbeid. Kanskje han tek ut det han har for f det p stell rundt seg, kanskje det er dette han treng gjera for oppleva f ein god livskvalitet, kanskje han gjer dette arbeidet innimellom nr han er i stand til det, kanskje han m legga seg ned og ta pause med korte mellomrom, kanskje han enkelte dagar er sengeliggande; kva arbeidsgjevar kan tilsetja ein person som m ha det so fleksibelt? I vre dagar er det f.
- Kan ikkje vera mykje sjuke ho, sj den flotte gensaren ho strikka barnebarnet sitt til jul?! Ja, ho tok ut alt ho hadde, fordi barnebarnet er det kjraste ho har. 
- Han gr berre og driv heile dagane, sitja p kaf og prata skit kan han? Nr sveittetoktene gjev seg og antidepressiva virkar gr han ein tur for halda seg litt i form, og tek ein kopp kaffi saman med vener og kjende. Nr han torer. Fordi han inst inne er glad i folk og veit han verkeleg treng noko meir enn Netflix.
- Hey, ho ser kvikk og rask ut, skal tru kvifor ho ikkje er p jobb? Fordi ho ein time fr ho gjekk ut, putta i seg morfin for halda i sjakk smerter du ikkje ser. Resten av dgnet ligg ho flat i eit mrkt rom.

Gjennom nokre r i attfringsbransjen, og gjennom eit liv levd saman med folk, har eg sett og opplevd nok til skjna at alt er ikkje so beinklyvt. Det er ein grunn for det meste, alle har ei historie.

Kjre Anonym Bekymra Kollega.

Eg er litt usikker p om det er misunning eller om det verkeleg er bekymring som ligg til grunn for di melding til NAV, men vl tru at det er det siste. Takk for omtanken.
Om du er so heldig at du aldri har hatt plager av noko slag, er du veldig privilegert. Og det er kjempefint at du har det bra, eg unner deg ha det bra. Og so vonar eg at neste gong du er bekymra for meg eller andre: ta kontakt, vi som er mdde med eitkvart er ofte veldig glad i at einkvan spr, slik at vi kan fortelja om det (set av litt tid).

Og:
Eg kjem IKKJE til gje meg med koma i gong og padla att. Eg skjuler det heller ikkje. Bli heller med p tur, eg treng hjelp til f kajakken opp og ned fr biltaket.
Eg kjem IKKJE til slutta med innimellom legga ut bilete og historiar om kva eg driv med, eg kjem framleis til la det aller meste vera ope for kven som helst p Facebook, og vonar andre kan gjera det same. Utan at du vert bekymra. Anonymt.

Kanskje eg skal prva st p slalomski.

Venleg helsing.

P.S. og oppdatering.

Oioioi, skal seia dette innlegget fekk merksemd! I skrivande stund har det ftt 3773 lik, 437 kommentarar og er delt 1331 gongar. I tillegg kjem eit hundretal personlege meldingar, venefrespurnader fr fjern og nr, og kommentarar p gata. Og alt er positivt og stttande.

Min reaksjon p reaksjonane er todelt. Det er sjlvsagt kjekt f sttte og medkjensle, det er kjekt at folk deler sine opplevingar rundt temaet med meg og andre, det er kjekt at det gr an vera open om stigmatisering av oss som i kortare eller lengre periodar fell litt utanfor.

P den andre sida gjer det vondt. Alt engagementet viser tydeleg at dette er eit problem, sjlv om det nok i den seinare tid har vorte strre aksept for at ein har behov for f vera sjuk, behov for den tryggleiken det gjev ha ein ufrepensjon i botnen, behov for vera aktiv sjlv om ein ikkje greier ein vanleg arbeidsdag. Det heng framleis igjen haldningar om at du som ser so kvikk og rask ut og gr so mykje i fjellet er vel byrja i arbeid att. Sjlv om det nettopp er desse fjellturane som gjev funksjon og energi til kunna ta seg ein tur i sentrum p dagtid, og ha ork til smila og sl av ein prat. Og deretter gr i kjellaren av denne uskuldige kommentaren.

Kva kan vi so gjera?

Snakk om det. Set ord p det. Om bornet ditt har ein drleg dag og ikkje er p skulen, ikkje sperr det inne, men ta det med ut om du kan, kanskje p butikken for finna noko godt, slik at desse haldningane ikkje fr setja seg fr barndomen av. D er dei vanskelege f bort seinare.
Ver positiv nr du mter ein som du veit har utfordringar, prat litt, det skal ofte ikkje so mykje til av smil og gode ord fr det smittar. Og motsett: det skal berre ein veldig liten, uheldig kommentar til fr du er med p bryta ned eit menneskje.

All forsking viser at det er positivt for helsa vera sosialt og fysisk aktiv.

Til alle dykk som kjenner at det kan vera vanskeleg i kvardagen: Lukke til. Eg hpar inderleg de orkar vera aktive med det de likar, om so berre litt. Og at de fr aksept for den de er, og ikkje den samfunnet ynskjer de skal vera.

Gledeleg:

Anonym Bekymra Kollega er ikkje lenger anonym, han tok kontakt med meg i gr, og vi er vl forlikte. Han ville i utgongspunktet mitt beste, men p veg gjennom NAV vart dei ei sak. So d har eg verkeleg berre kjempegode kollegaer i ei strlande bedrift 

:-) !! Og heller ikkje eit vondt ord om dei sakshandsamarane eg kjenner i NAV, dei er alle genuint interresserte i at folk skal ha det bra. Systemet og regelverket dei arbeider under er noko heilt anna....

Endrar dette p problematikken? Nei. Den er der. Og min kollega ville heller ikkje bli med meg p padletur..... :-( :-) .....

Gode helsingar til dykk alle!!

Ingen kommentarer

Skriv en ny kommentar